A sort of homecoming?

“Ik weet precies wat je bedoelt, hoe Afrika je kan grijpen. Ik heb het ook wel in sommige Aziatische landen ervaren, boeddhistisch Thailand / Laos / Cambodja, dat je geraakt wordt door de schoonheid van het land en van de mensen en hun gastvrijheid. Maar nooit zo diepgaand als in Afrika, dat lijkt gewoon helemaal te passen, daar alleen heb ik een ongelooflijke klik met de mensen lijkt het wel. Is dat thuiskomen? Of kan dat alleen maar omdat er ergens anders een echt thuis is? Anders gezegd: wordt dat overweldigende gevoel van ‘nu moet ik blijven’, niet opgeroepen juist omdat wij slechts passanten zijn?”
(e-mail aan een vriend d.d. 13 april 2006)

Van passant tot inwoner.
Afrika, Kenya, Nairobi, wordt mijn nieuwe thuis.
Woensdag 12 maart (eindelijk!) vlieg ik over de Alpen, de Middellandse Zee en vervolgens de Nijl zuidwaarts. Maar is het ook huiswaarts? Ga ik me er echt thuisvoelen, nu ik er voorlopig ‘moet’ blijven? Hoor ik echt bij Afrika, en hoort Kenya bij mij?

Een achtbaan vol emoties raast als vlinders door mijn buik. Het wachten op mijn vertrek duurde lang genoeg. Maar het afscheid nemen, dat moment van alles in Nederland achter me laten, nu echt, is toch wel heel spannend en (laat ik eerlijk zijn) emotioneel. Gelukkig weet ik dat mij in Kenya een warm welkom wacht – door Skillshare, door COPA en niet in de laatste plaats door mijn lief.