Is een ticket boeken de goden verzoeken?
Een nieuw ticket, donderdag 31 januari. Nu zou het avontuur dan echt gaan beginnen. Eindelijk zou ik naar Nairobi vliegen.
Alhoewel, zoals ik aan vrienden mailde: "Ik geloof het zelf pas als ik voet op Afrikaanse bodem zet."
En dat klopt. Want eigenlijk is het geen verrassing na alle berichten over het opnieuw opgelaaide geweld in Kenia: mijn vertrek is opnieuw uitgesteld.
En nu zit ik nog altijd 'in between lives'. Mijn leven in Nederland afgesloten en ingepakt, mijn nieuwe leven in Nairobi wil maar niet beginnen.
En nu? Annan to the rescue?
De verklaringen van vanmiddag van bemiddelaar Kofi Annan en zijn gesprekspartners Raila Odinga en Mwai Kibaki geven mij, en naar ik hoop ook alle Kenyanen, weer een klein beetje hoop. Dat het allemaal goed gaat komen. Uiteindelijk.
Quote of the day:
"Unless we resolve our differences to save our nation, there might be no nation left to save." (Raila Odinga)
Tuesday, 29 January 2008
Friday, 18 January 2008
“Which tribe are you?”
“Hello Monique, which tribe are you?” Tijdens eerdere bezoeken aan Kenya een begroeting met een knipoog. Want dat ik een mzungu (blanke) ben, dat is overduidelijk.
Zoals veel Afrikanen kennen Kenyanen uitgebreide begroetingsrituelen. Als ze het niet uit iemands naam kunnen opmaken, volgt al snel de tribal question – van welke stam ben jij er eentje? Een onschuldige vraag, bedoeld om de gesprekspartner te kunnen plaatsen. Nu een vraag met een wrange bijsmaak. Want de tribal question is geen vraag meer, maar een serieuze kwestie.
Ongata Rongai is een plaats zo’n twintig kilometer ten zuiden van Nairobi. Kenyanen uit alle delen van het land wonen hier gebroederlijk samen. Wie niet in de hoofdstad kan of wil wonen, maar zich iets meer kan permitteren dan een onderkomen in een slum als Kibera, trekt naar een plaats als Rongai. Met inwoners afkomstig uit alle 42 stammen een voorbeeld van een succesvolle smeltkroes. Niet zonder burenruzies of andere opstootjes, maar nooit met een raciale ondertoon. Al kon je in de kroeg wel opmerkingen opvangen als “I do not like the Kikuyu.”
Maar: ‘de Nederlander’ houdt ook niet van ‘de Duitser’.
Grote onlusten bleven de afgelopen weken uit. Want zo gaat dat in een smeltkroes, daar leef je gebroederlijk naast elkaar. Ongata Rongai bleek een relatief veilige plek. En werd een toevluchtsoord voor veel landgenoten. Vanuit Kibera, maar ook vanuit plaatsen in de Rift Vallei, trokken vluchtelingen en ontheemden naar Rongai.
En opeens is het gedaan met de rust. Plotseling is Ongata Rongai overspoeld door politie. Bewoners mogen hun huis niet uit. De spanning is te snijden.
En zo komt het geweld en het gevoel van onveiligheid akelig dichtbij. Want mijn lief woont in Rongai. Hij huurt een kleine woning aan een erf dat symbool staat voor de smeltkroes die Rongai vormt: meerdere gezinnen bevolken het erf, afkomstig van verschillende stammen, ook Kikuyu.
Noodgedwongen moet mijn lief binnen blijven, omsingeld door agenten die aangeven zonder aarzeling met scherp te zullen schieten. Of er een werkelijke geweldsdreiging is, of dat ze puur ter bescherming tot op de drempel komen, is niet duidelijk. Wat de politie vooral doet, is angst en verwarring zaaien. Wat volgt is een doorwaakte nacht. En voor het eerst sms’t mijn lief: “The issue is going into tribal.”
Zoals veel Afrikanen kennen Kenyanen uitgebreide begroetingsrituelen. Als ze het niet uit iemands naam kunnen opmaken, volgt al snel de tribal question – van welke stam ben jij er eentje? Een onschuldige vraag, bedoeld om de gesprekspartner te kunnen plaatsen. Nu een vraag met een wrange bijsmaak. Want de tribal question is geen vraag meer, maar een serieuze kwestie.
Ongata Rongai is een plaats zo’n twintig kilometer ten zuiden van Nairobi. Kenyanen uit alle delen van het land wonen hier gebroederlijk samen. Wie niet in de hoofdstad kan of wil wonen, maar zich iets meer kan permitteren dan een onderkomen in een slum als Kibera, trekt naar een plaats als Rongai. Met inwoners afkomstig uit alle 42 stammen een voorbeeld van een succesvolle smeltkroes. Niet zonder burenruzies of andere opstootjes, maar nooit met een raciale ondertoon. Al kon je in de kroeg wel opmerkingen opvangen als “I do not like the Kikuyu.”
Maar: ‘de Nederlander’ houdt ook niet van ‘de Duitser’.
Grote onlusten bleven de afgelopen weken uit. Want zo gaat dat in een smeltkroes, daar leef je gebroederlijk naast elkaar. Ongata Rongai bleek een relatief veilige plek. En werd een toevluchtsoord voor veel landgenoten. Vanuit Kibera, maar ook vanuit plaatsen in de Rift Vallei, trokken vluchtelingen en ontheemden naar Rongai.
En opeens is het gedaan met de rust. Plotseling is Ongata Rongai overspoeld door politie. Bewoners mogen hun huis niet uit. De spanning is te snijden.
En zo komt het geweld en het gevoel van onveiligheid akelig dichtbij. Want mijn lief woont in Rongai. Hij huurt een kleine woning aan een erf dat symbool staat voor de smeltkroes die Rongai vormt: meerdere gezinnen bevolken het erf, afkomstig van verschillende stammen, ook Kikuyu.
Noodgedwongen moet mijn lief binnen blijven, omsingeld door agenten die aangeven zonder aarzeling met scherp te zullen schieten. Of er een werkelijke geweldsdreiging is, of dat ze puur ter bescherming tot op de drempel komen, is niet duidelijk. Wat de politie vooral doet, is angst en verwarring zaaien. Wat volgt is een doorwaakte nacht. En voor het eerst sms’t mijn lief: “The issue is going into tribal.”
Friday, 11 January 2008
Slechte timing
“Reisorganisaties halen toeristen terug uit Kenya.”
“Stichting Calamiteitenfonds Reizen: calamiteit in Kenya.”
“Buitenlandse Zaken ontraadt reizen naar Kenya.”
Deze week is de Vakantiebeurs. Relatief onbekende exotische bestemmingen (Rwanda!) halen het nieuws. TV-spotjes van touroperators, die de meest idyllische plaatjes laten zien, domineren iedere commercial break.
Januari is dé tijd in Nederland (en Europa) om vakantieplannen te maken. En Kenya staat natuurlijk bij niemand meer op het lijstje. De timing van de onrusten kon echt niet slechter.
Ondertussen worden in Kenya massaal mensen ontslagen. Hotels aan de kust bij Mombasa en in Masai Mara zijn inmiddels gesloten, ‘until further notice’. Bij plaatselijke touroperators komt de ene na de andere annulering binnen. Medewerkers zitten thuis duimen te draaien. En in Kenya betekent geen werk nog altijd geen inkomen.
Als je bedenkt hoeveel mensen direct en indirect afhankelijk zijn van het toerisme, dan wordt het een heel zwaar jaar voor de Kenianen.
“Stichting Calamiteitenfonds Reizen: calamiteit in Kenya.”
“Buitenlandse Zaken ontraadt reizen naar Kenya.”
Deze week is de Vakantiebeurs. Relatief onbekende exotische bestemmingen (Rwanda!) halen het nieuws. TV-spotjes van touroperators, die de meest idyllische plaatjes laten zien, domineren iedere commercial break.
Januari is dé tijd in Nederland (en Europa) om vakantieplannen te maken. En Kenya staat natuurlijk bij niemand meer op het lijstje. De timing van de onrusten kon echt niet slechter.
Ondertussen worden in Kenya massaal mensen ontslagen. Hotels aan de kust bij Mombasa en in Masai Mara zijn inmiddels gesloten, ‘until further notice’. Bij plaatselijke touroperators komt de ene na de andere annulering binnen. Medewerkers zitten thuis duimen te draaien. En in Kenya betekent geen werk nog altijd geen inkomen.
Als je bedenkt hoeveel mensen direct en indirect afhankelijk zijn van het toerisme, dan wordt het een heel zwaar jaar voor de Kenianen.
Friday, 4 January 2008
Bizar
Bizar om in Nederland wakker te worden, wat mijn eerste ochtend in Kenya had moeten zijn. Bizar ook dat ik ga werken voor de Coalition for Peace in Africa, maar uit veiligheidsoverwegingen nog niet naar Nairobi kan reizen.
Maar voor de Kenianen is het pas echt bizar.
Bizar dat hun land, toch een toonbeeld van Afrikaanse stabiliteit, binnen één week in een gewelddadige chaos kan veranderen. Bizar dat er termen als ‘genocide’, ‘Rwanda’ en ‘Idi Amin’ vallen – Kenya is wel het laatste Afrikaanse land dat je met deze woorden zou associëren... tot nu toe.
Bizar dat twee mannen blijkbaar nog niet zo ver zijn om hun trots in te slikken. Ze lijken te vergeten dat het niet alleen om hen twee gaat, maar vooral om 36 miljoen Kenianen.
Het conflict lijkt vooral een stammenstrijd te zijn, als je de nieuwsrubrieken mag geloven. Maar voor veel Kenianen gaat het eerst en vooral om hun fundamentele democratische rechten – en hoezeer ze ook verlangen naar peace & quiet, die strijd geven ze niet zo maar op.
En wat bijna iedere verslaggever ook vergeet: Kibaki mag dan de presidentsverkiezingen hebben gewonnen (al dan niet rechtmatig), de parlementsverkiezingen heeft hij verloren. Kibaki is zijn meerderheid in het parlement kwijt en moét dus een coalitie vormen. Anders is het land de komende vijf jaar zo goed als onbestuurbaar.
Maar voor de Kenianen is het pas echt bizar.
Bizar dat hun land, toch een toonbeeld van Afrikaanse stabiliteit, binnen één week in een gewelddadige chaos kan veranderen. Bizar dat er termen als ‘genocide’, ‘Rwanda’ en ‘Idi Amin’ vallen – Kenya is wel het laatste Afrikaanse land dat je met deze woorden zou associëren... tot nu toe.
Bizar dat twee mannen blijkbaar nog niet zo ver zijn om hun trots in te slikken. Ze lijken te vergeten dat het niet alleen om hen twee gaat, maar vooral om 36 miljoen Kenianen.
Het conflict lijkt vooral een stammenstrijd te zijn, als je de nieuwsrubrieken mag geloven. Maar voor veel Kenianen gaat het eerst en vooral om hun fundamentele democratische rechten – en hoezeer ze ook verlangen naar peace & quiet, die strijd geven ze niet zo maar op.
En wat bijna iedere verslaggever ook vergeet: Kibaki mag dan de presidentsverkiezingen hebben gewonnen (al dan niet rechtmatig), de parlementsverkiezingen heeft hij verloren. Kibaki is zijn meerderheid in het parlement kwijt en moét dus een coalitie vormen. Anders is het land de komende vijf jaar zo goed als onbestuurbaar.
Subscribe to:
Posts (Atom)
