Nefisa. Zomaar een meisje uit Kibera. Of eigenlijk niet zomaar een meisje, maar eentje uit de buitencategorie. Een dame die boven de massa uitstijgt: briljant, mooi & slim - een fonkelende diamant in de dop, nog een beetje ruw en ongeslepen, maar met een enorm potentieel. Als laatst geborene de oogappel van haar moeder en de rest van het gezin. Populair bij haar klasgenoten én bij haar leraren, vanwege haar slimheid en vanwege haar scociale instelling. Met haar 18 jaar lag de toekomst helemaal voor haar open.
Vol overtuiging stond ze in het leven. Met diezelfde overtuiging nam ze deel aan een van onze workshops in Kibera, waarin we de jeugd trainden in conflict transformatie (positief omgaan met conflicten). Nefisa was een model-deelneemster. Zo eentje die je hoop geeft voor de emancipatie van de Keniaanse vrouw én voor de toekomst van de sloppenwijk Kibera.
Zoveel potentie... en dat alles was in één klap weg. Nefisa is donderdagochtend gestorven, aan een ziekte die ze niet had.
Dit is weer een voorbeeld van de onmacht die ik voel als het gaat om de Kenyaanse gezondheidszorg. Dat er iets mis was met Nefisa, dat was duidelijk. Al bijna twee weken gleed ze in en uit een coma. Ze had de allerbeste zorg nodig, maar kwam vanwege de financiële omstandigheden van haar familie niet verder dan het staatsziekenhuis, Kenyatta National Hospital. Het ziekenhuis waarvan de Lonely Planet toeristen aanraadt om het vooral met een grote boog te vermijden. Het ziekenhuis dat ik inmiddels ook langs heb horen komen tijdens de trauma sharing sessies in Eldoret – de naam alleen al werkt traumatiserend. Maar hoe verschrikkelijk veel Kenyanen dit ziekenhuis ook vinden, vaak hebben ze geen alternatief. Omdat ze betere zorg gewoonweg niet kunnen betalen.
Nefisa kreeg alle mogelijke tests en scans. Maar de dokters konden niets vinden. En dus kwam Nefisa ergens in de loop van die twee weken weer thuis, in de volle overtuiging van haar familie dat zij beter voor haar konden zorgen dan de overbelaste verpleegsters in het Kenyatta ziekenhuis.
Dinsdagavond ging het mis. Het dichtstbijzijnde hospitaal waar ze in allerijl heen werd gebracht bleek niet eens faciliteiten om te reanimeren te hebben. Dus moest Nefisa per ambulance met spoed opnieuw naar het verder gelegen Kenyatta. Voor die ambulance service en de bijbehorende opname op de intensive care moest haar familie wel eerst de rechten op hun lapje grond in Kibera als onderpand geven. Nefisa werd met succes gereanimeerd en leek op de intensive care langzaam te herstellen van die nog altijd onbekende aandoening. Die haar uiteindelijk donderdagochtend alsnog fataal werd.
Vandaag was de begrafenis, geheel volgens moslim-traditie binnen 24 uur. Het moment waarop Nefisa’s lichaam haar familie’s compound werd uitgedragen, op weg naar de moskee en uiteindelijk haar graf, was hartverscheurend. Alle vrouwen bleven traditiegetrouw achter, onder luid geweeklaag en gehuil. Iedereen was totaal verslagen.
Het nieuws van Nefisa’s overlijden kwam ook bij mij ongelooflijk hard aan. Gewoon, omdat ze nog niet eens in de bloei van haar leven was. En zo talentvol was. En omdat het zo onrechtvaardig is dat ze niet de zorg kon krijgen die ze nodig had.
Nefisa had zoveel meer verdiend in dit leven.
NB: Vanaf nu ga ik mijn blog-leven echt beteren. Ik was een behoorlijke tijd uit de lucht, vanwege een Europees virus dat blijkbaar ook in Afrika bestaat – “drukdrukdruk”. Veel sociale gebeurtenissen (de weekenden waren een aaneenschakeling van bruiloften en andere festiviteiten) en heel veel ‘dienstreizen’, binnen & buiten Kenia (Uganda, Ierland). Never a dull moment in & out of Africa, maar soms is een pas op de plaats met wat tijd voor reflectie broodnodig. Vanaf heden hopelijk meer rust & reflectie. En dat leidt automatisch tot meer blogs!
Vol overtuiging stond ze in het leven. Met diezelfde overtuiging nam ze deel aan een van onze workshops in Kibera, waarin we de jeugd trainden in conflict transformatie (positief omgaan met conflicten). Nefisa was een model-deelneemster. Zo eentje die je hoop geeft voor de emancipatie van de Keniaanse vrouw én voor de toekomst van de sloppenwijk Kibera.
Zoveel potentie... en dat alles was in één klap weg. Nefisa is donderdagochtend gestorven, aan een ziekte die ze niet had.
Dit is weer een voorbeeld van de onmacht die ik voel als het gaat om de Kenyaanse gezondheidszorg. Dat er iets mis was met Nefisa, dat was duidelijk. Al bijna twee weken gleed ze in en uit een coma. Ze had de allerbeste zorg nodig, maar kwam vanwege de financiële omstandigheden van haar familie niet verder dan het staatsziekenhuis, Kenyatta National Hospital. Het ziekenhuis waarvan de Lonely Planet toeristen aanraadt om het vooral met een grote boog te vermijden. Het ziekenhuis dat ik inmiddels ook langs heb horen komen tijdens de trauma sharing sessies in Eldoret – de naam alleen al werkt traumatiserend. Maar hoe verschrikkelijk veel Kenyanen dit ziekenhuis ook vinden, vaak hebben ze geen alternatief. Omdat ze betere zorg gewoonweg niet kunnen betalen.
Nefisa kreeg alle mogelijke tests en scans. Maar de dokters konden niets vinden. En dus kwam Nefisa ergens in de loop van die twee weken weer thuis, in de volle overtuiging van haar familie dat zij beter voor haar konden zorgen dan de overbelaste verpleegsters in het Kenyatta ziekenhuis.
Dinsdagavond ging het mis. Het dichtstbijzijnde hospitaal waar ze in allerijl heen werd gebracht bleek niet eens faciliteiten om te reanimeren te hebben. Dus moest Nefisa per ambulance met spoed opnieuw naar het verder gelegen Kenyatta. Voor die ambulance service en de bijbehorende opname op de intensive care moest haar familie wel eerst de rechten op hun lapje grond in Kibera als onderpand geven. Nefisa werd met succes gereanimeerd en leek op de intensive care langzaam te herstellen van die nog altijd onbekende aandoening. Die haar uiteindelijk donderdagochtend alsnog fataal werd.
Vandaag was de begrafenis, geheel volgens moslim-traditie binnen 24 uur. Het moment waarop Nefisa’s lichaam haar familie’s compound werd uitgedragen, op weg naar de moskee en uiteindelijk haar graf, was hartverscheurend. Alle vrouwen bleven traditiegetrouw achter, onder luid geweeklaag en gehuil. Iedereen was totaal verslagen.
Het nieuws van Nefisa’s overlijden kwam ook bij mij ongelooflijk hard aan. Gewoon, omdat ze nog niet eens in de bloei van haar leven was. En zo talentvol was. En omdat het zo onrechtvaardig is dat ze niet de zorg kon krijgen die ze nodig had.
Nefisa had zoveel meer verdiend in dit leven.
NB: Vanaf nu ga ik mijn blog-leven echt beteren. Ik was een behoorlijke tijd uit de lucht, vanwege een Europees virus dat blijkbaar ook in Afrika bestaat – “drukdrukdruk”. Veel sociale gebeurtenissen (de weekenden waren een aaneenschakeling van bruiloften en andere festiviteiten) en heel veel ‘dienstreizen’, binnen & buiten Kenia (Uganda, Ierland). Never a dull moment in & out of Africa, maar soms is een pas op de plaats met wat tijd voor reflectie broodnodig. Vanaf heden hopelijk meer rust & reflectie. En dat leidt automatisch tot meer blogs!
