Karibu Kenya!

In een zo goed als verlaten toestel vlieg ik van Zurich naar Nairobi. Ik voel me vervreemd, de afscheidstranen zitten nog altijd hoog. Wezenloos staar ik urenlang door het raam en zie het landschap onder mij veranderen. Op de grens tussen Egypte en Sudan komen we in de Oost-Afrikaanse tijdszone. De Nijl slingert als een vruchtbaar lint door het verder dorre landschap.

Schemering is net overgegaan in donker als we de landing inzetten. Eindelijk zet ik weer voet op Keniaanse bodem. Eerste prioriteit: beltegoed kopen. En dan op naar de paspoortcontrole. Al in het vliegtuig had ik mijn inreisformulier ontvangen en ingevuld. Toch nog best lastig, want wat vul je in bij je ‘country of residence’ als je net Nederland voor minimaal twee jaar verlaten hebt? En wat zeg je als ze je vragen hoe lang je in Kenya gaat blijven? Mijn plannen zijn gelukkig allemaal geen probleem, ik mag in ieder geval drie maanden blijven. “Welcome to Kenya!”

Een handjevol mensen staat bij de bagageband te wachten. Geen toeristen dit keer, vol opgewonden verwachting over de safari die komen gaat. Slechts Kenianen op weg naar huis en mensen met een missie- zakelijk of religieus of non-gouvermenteel.
Normaal ben ik een Queen of Travelling Light en volstaat één kleine rugzak. Nu haal ik maar liefst vier volgepropte koffers en tassen van de band. En natuurlijk word ik er uitgepikt door de douane. Gelukkig ken ik de edele kunst van het Afrikaans converseren al een beetje. Een spel van vraag en antwoord, met uitwisseling van heel veel beleefdheden vóórdat er tot het eigenlijke doel van het gesprek wordt overgegaan. Dus praten we over de situatie in Kenya en dat ik eigenlijk al in januari had willen komen. De douanier wijst op het olifantje dat aan mijn kettinkje met lucky charms hangt. De olifant als geluksbrenger, ik bevestig dat ik die ketting speciaal vandaag draag, zeker omdat de olifant voor mij symbool staat voor Kenya. Hij vindt het prachtig. Oh ja, of ik toevallig ook iets aan te geven heb? Nee? Welkom in Kenya dan!

Ook de aankomsthal is opvallend rustig. Geen gedrang en geschreeuw zoals gebruikelijk – het heeft nu geen zin om hier toeristen proberen te ronselen, want ze zijn er toch niet. Een on-Afrikaanse aankomst, voor mij persoonlijk wel prettig, maar pijnlijk als je bedenkt hoeveel Kenianen op de inkomsten zitten te wachten die de toeristen met zich meebrengen.

In de auto op weg naar het hotel hoor ik een flard van het radionieuws. Het gaat over “Prime minister Raila Odinga” en dat klinkt met zo’n vanzelfsprekendheid, dat het bijna lijkt of deze functie niet pas onlangs in het leven is geroepen. Bijna zou je vergeten dat het akkoord eigenlijk nog heel pril is.

Het hotel is mijn tijdelijke thuis. Hier mag ik een paar dagen acclimatiseren voordat ik in mijn huisje trek. Ik installeer mijn iPod en boxjes op het nachtkastje en zet de muziek op ‘shuffle’. Bij ieder nieuw nummer denk ik dat het ‘Club Tropicana’ van Wham! is. Tot het tot mij doordringt dat het intro van buiten klinkt – het zijn de krekels die een live concert geven. De geluiden van de Afrikaanse nacht! En bij die geluiden horen ook onmiskenbaar de eindeloos blaffende en jankende honden. Al besef ik dat pas als ik ze hoor – je mist ze niet, tot ze zich roeren. Pas dan weet ik: ja, nu ben ik écht in Nairobi. Tevreden droom ik weg.