Bizar

Bizar om in Nederland wakker te worden, wat mijn eerste ochtend in Kenya had moeten zijn. Bizar ook dat ik ga werken voor de Coalition for Peace in Africa, maar uit veiligheidsoverwegingen nog niet naar Nairobi kan reizen.

Maar voor de Kenianen is het pas echt bizar.
Bizar dat hun land, toch een toonbeeld van Afrikaanse stabiliteit, binnen één week in een gewelddadige chaos kan veranderen. Bizar dat er termen als ‘genocide’, ‘Rwanda’ en ‘Idi Amin’ vallen – Kenya is wel het laatste Afrikaanse land dat je met deze woorden zou associëren... tot nu toe.
Bizar dat twee mannen blijkbaar nog niet zo ver zijn om hun trots in te slikken. Ze lijken te vergeten dat het niet alleen om hen twee gaat, maar vooral om 36 miljoen Kenianen.

Het conflict lijkt vooral een stammenstrijd te zijn, als je de nieuwsrubrieken mag geloven. Maar voor veel Kenianen gaat het eerst en vooral om hun fundamentele democratische rechten – en hoezeer ze ook verlangen naar peace & quiet, die strijd geven ze niet zo maar op.
En wat bijna iedere verslaggever ook vergeet: Kibaki mag dan de presidentsverkiezingen hebben gewonnen (al dan niet rechtmatig), de parlementsverkiezingen heeft hij verloren. Kibaki is zijn meerderheid in het parlement kwijt en moét dus een coalitie vormen. Anders is het land de komende vijf jaar zo goed als onbestuurbaar.